Цастай гудамжаар бяцхан жаал ийш тийш гүйж, явж байгаа хүмүүст нэгэн зүйлийг үзүүлнэ.

Би бүгдийг харж байсан боловч чухам юу үзүүлж, юу хэлж байгааг мэдсэнгүй.

Сургуулиасаа гарч явсан ахлах ангийн хэдэн охидын нэг нь жаалхүүг хацар дээр нь үнсээд гарт нь нэг зүйл өгөв. Жаалхүү, охиныг хэсэг гайхаж харснаа, удалгүй баярлан өнөөдрийг хүртэл хэн ч өгөөгүй тэр “үнэтэй” бэлгийг бусдад үзүүлэхээр яарсан нь тэр байж.

Ээлж ч надад ирлээ, хүү баярласан нүдээр над руу харж:

- Хараач, тэр эгч үүнийг надад өглөө . . . гэж давтав.

Энэ “үнэтэй” бэлэг нь жирийн нэг цасаар хийсэн бөмбөг агаад, түүний даарч хөхөрсөн гарыг даган хайлан урсч байлаа. Жаалхүү баяртайгаар дараагийн хүнд үзүүлэхээр гүйв.

Би гудамжны буланд байх мухлагийн эзнээс хүүгийн хэн болохыг асуувал:

- Эцэг эхийгээ ослоор алдсан юмаа, хөөрхий гэв.